تو رامن چشم درراهم

من باور دارم ...

--- — Fri, 04 Jul 2008 18:06:34 GMT

من باور دارم ...
که دعوا و جرّ و بحث دو نفر با هم
به معنى این که آن‌ها همدیگر را دوست ندارند نیست.
و دعوا نکردن دو نفر با هم نیز
به معنى این که آن‌ها همدیگر را دوست دارند نمى‌باشد.

من باور دارم ...
که هر چقدر دوستمان خوب و صمیمى باشد
هر از گاهى باعث ناراحتى ما خواهد شد
و ما باید بدین خاطر او را ببخشیم.

من باور دارم ...
که دوستى واقعى به رشد خود ادامه خواهد داد
حتى در دورترین فاصله‌ها.
عشق واقعى نیز همین طور است.

من باور دارم ...
که ما مى‌توانیم در یک لحظه کارى کنیم
که براى تمام عمر قلب ما را به درد آورد.

من باور دارم ...
که زمان زیادى طول مى‌کشد
تا من همان آدم بشوم که مى‌خواهم.

من باور دارم ...
که همیشه باید کسانى که صمیمانه دوستشان دارم را
با کلمات و عبارات زیبا و دوستانه ترک گویم
زیرا ممکن است آخرین بارى باشد که آن‌ها را مى‌بینم.

من باور دارم ...
که ما مسئول کارهایى هستیم که انجام مى‌دهیم،
صرفنظر از این که چه احساسى داشته باشیم.

من باور دارم ...
که اگر من نگرش و طرز فکرم را کنترل نکنم،
او مرا تحت کنترل خود درخواهد آورد.

من باور دارم ...
که قهرمان کسى است که کارى که باید انجام گیرد را
در زمانى که باید انجام گیرد، انجام مى‌دهد،
صرفنظر از پیامدهاى آن.

من باور دارم ...
که گاهى کسانى که انتظار داریم در مواقع پریشانى
و درماندگى به ما ضربه بزنند،
به کمک ما مى‌آیند و ما را نجات مى‌دهند.

من باور دارم ...
که گاهى هنگامى که عصبانى هستم
حق دارم که عصبانى باشم امّا
این به من این حق را نمى‌دهد که
ظالم و بیرحم باشم.

من باور دارم ...
که بلوغ بیشتر به انواع تجربیاتى که داشته‌ایم
و آنچه از آن‌ها آموخته‌ایم بستگى دارد
تا به این که چند بار جشن تولد گرفته‌ایم.

من باور دارم ...
که همیشه کافى نیست که توسط دیگران بخشیده شویم،
گاهى باید یاد بگیریم که خودمان هم خودمان را ببخشیم.

من باور دارم ...
که صرفنظر از این که چقدر دلمان شکسته باشد
دنیا به خاطر غم و غصه ما از حرکت باز نخواهد ایستاد.

من باور دارم ...
که زمینه‌ها و شرایط خانوادگى و اجتماعى
برآنچه که هستم تاثیرگذار بوده‌اند
امّا من خودم مسئول آنچه که خواهم شد هستم.

من باور دارم ...
که نباید خیلى براى کشف یک راز کند و کاو کنم،
زیرا ممکن است براى همیشه زندگى مرا تغییر دهد.

من باور دارم ...
که دو نفر ممکن است دقیقاً به یک چیز نگاه کنند
و دو چیز کاملاً متفاوت را ببینند.

من باور دارم ...
که زندگى ما ممکن است ظرف تنها چند ساعت
توسط کسانى که حتى آن‌ها را نمى‌شناسیم
تغییر یابد.

من باور دارم ...
که گواهى‌نامه‌ها و تقدیرنامه‌هایى که بر روى دیوار نصب شده‌اند
براى ما احترام و منزلت به ارمغان نخواهند آورد.

من باور دارم ...
که کسانى که بیشتر از همه دوستشان دارم
خیلى زود از دستم گرفته خواهند شد.

«شادترین مردم لزوماً کسى که بهترین چیزها را دارد نیست
بلکه کسى است که از چیزهایى که دارد بهترین استفاده را مى‌کند.»

نقل از وبلاگ یکی از دوستان

چه بهانه ای بهتر از خود تو ؟

--- — Wed, 25 Jun 2008 12:58:21 GMT

برای دوست داشتن چه بهانه ای بهتر از این که دوست داشتنی هستی ؟ روزها میگذرند و من بیش از پیش گرمای مهر تو را در سینه خود حس میکنم . از پس روزهای تلخ , همیشه احساس قوی تری به تو پیدا میکنم و در این بین مهربانی و صبوری تو , قوی ترین جاذبه وجودی ات , امید را در من زنده نگه میدارد .

لحظات شیرین حضور تو در دقایق زندگی من , صورت جدیدی است پر رنگ تر از همیشه و سعی تو برای این حضور رنگارنگ , اجر این زحمت را چندین برابر کرده است .ارزش همه دقایق با تو بودن را میدانم ، معنی همه دقایقی را که در کنارمی می فهمم ، ...................... و همه آنچه را که باید بدانم نیز .

دوستت دارم

و از حضور این حس در وجودم لذت میبرم . تو ،‌در زندگی من تولدی و من عاشق این تولدم . لذت حضور این حس را از من نگیر .

چهارشنبه ۵ تیر ١٣٨٧

قربانی

--- — Mon, 09 Jun 2008 18:41:13 GMT

سالهاست نقش قربانی را بازی کردم . این نقش بسیار خسته کننده و نفرت انگیزه . هرگز لذت نبردم از نقشم . شاید فقط برای جلب کمی محبت مدام به ایفای این نقش پرداختم . اما امروز فهمیده ام که هرگز کسی به قربانی رحم نمیکند . قربانی محکوم به فناست و اگر خود نخواهد یاری دهنده ای بجز خود نخواهد داشت .

چند روزی است که سنگ شده ام ومی خواهم که باز هم سنگ بمانم چراکه ظالم پایدار تر است و نقشش قوی تر. فکر میکردم برنده ها کسانی هستند که پایدارترند اکنون بر این باورم که برنده کسی است که در بهترین دقایق جنگ به سرعت از آنجا بگریزد .

نیروهایم را از دست داده ام . دچار بحران هویت شده ام . حتی نمیدانم چه بودم و چه هستم . چونان ابری تنها در آسمانی آبی و داغ محکوم به فنا شده ام . نه میتوانم ببارم نه سایه باشم نه بخار شوم . بهترین راه فرار است . از خودم که نمیتوانم فرار کنم ولی از تو میتوانم .

خوبی و بخشش که از حد بگذرد مردم گمان بد کنند

دوشنبه 20 خرداد 1387 ساعت 22:30

(بدون عنوان)

--- — Thu, 29 May 2008 20:18:33 GMT

یه بغض بزرگ توی گلوی من خونه کرده

واسه همین برای تو جا نیست

پنج شنبه

--- — Thu, 29 May 2008 20:08:20 GMT

امروز پنج شنبه بود . خیلی ها رفته بودند گردش من هم رفته بودم . خیلی خوش گذشت .

میگن در هر اتفاقی که میفته همیشه اون حالت بهترین حالت بوده و میتونسته بدتر از اون هم بشه . پس خدایا متشکرم که بهترین حالت امروز همین بود که نشونم دادی ولی خدایا ممنون میشم دیگه برای من اینطوری قرار تفریح و گردش ننویسی .

به هر کی زنگ زدم هنوز بیرون بود . فرحزاد بودند تجریش بودند پارک بودند منهم با یه عالمه تنهایی و غصه خونه بودم .

مرسی . شب و روزت بخیر .

باز ابری است این شب تاریک تنهایی من

--- — Sun, 11 May 2008 17:04:00 GMT

دوباره این دختر کم طاقت یا شایدم پرطاقت ولی خسته ، گریان شده . میدونم چی شده . نمیخواد حتی با من هم حرف بزنه . میگه همش طرف تو رو میگیرم . آروم نمیشه با من لج کرده با تو لج کرده از همه بدتر با خودش لج کرده . از من طلبکاره . طلب همه چی داره . داره منو میزنه جیغ میکشه اشک میریزه قهر میکنه توی دلم رو داره چنگ میزنه . چرا باید من همیشه به دلم بدهکار باشم ؟ حوصله هیچی ندارم .

حرمت همه چی از بین رفته

احترام و حریم همه چی از بین رفته

شک و تردید همه جا رو گرفته

تمام تصاویری که پنهونشون کرده بودم که از جلوی چشمم رد نشن الان داره رژه میرن

منه بدبخت ،‌شدم عین آتیش زیر خاکستر ،‌با یه حرکت دلم شعله ور میشه ،‌همه خشم هام اون زیر پنهون شدن . من خودم خیال میکنم که فریاد زدم و خاموش شدم ولی دروغه هربار داره بهم ثابت میشه که هیچی عوض نشده .

دیگه باید و نباید معنی نداره برام دیگه خوب و بد دوری و نزدیکی احساس و عاطفه خشم و نفرت هیچی و هیچی برام با هم فرقی ندارند .

حالم از این وبلاگ داره به هم میخوره شده غم نامه مصیبت نامه

بعضی شبها آسمان تاریک است و ستاره ها درخشان و من شاد

بعضی شبها آسمان تاریک است و ستاره ها خاموش و من شاد

بعضی شبها همه چیز سر جاشه ولی دنیای ذهن من طوفانیه و اون شب ها تمام دنیا برام جهنم میشه بعضی شبها دلم از درد واقعا میسوزه و من اون شبها تمام وجودم این سوز رو حس می کنه

اگر به خودم کمک نکنم از دست هیچکسی کاری برنمیاد

مریض شدم عاشق آزار خودم شدم میخوام هزار بار به هرچی که نباید ،‌نگاه کنم ،‌حسابی خودم رو اذیت کنم بلکه این مرض شفا پیدا کنه .

لطفا اگر اینو میخونید و لجتون درمیاد واسم پی ام نذارید نه دلداری میخوام نه تحسین و نه تحقیر

عکس کودک درون من !

--- — Sat, 10 May 2008 08:41:04 GMT

این شادی کوچولویه منه . کودک درونمه . دوستش دارم یه عالمه .
از این عکس خیلی خوشم اومد حس کردم انگار خودم هستم که دارم یواشکی به دنیا سرک میکشم .

مانده در راه

--- — Mon, 25 Feb 2008 16:13:49 GMT

با تو خلوتی نداشتم جز یک دنیای خیالی بزرگ به وسعت همه خلقت . این دنیای بزرگ بدون تو خلوتگهی است اندوهگین . با تو در تمام این دنیای واقعی اشتراکی نداشتم و با اینکه میدانستم ، باور نداشتم . ولی اکنون باور کرده ام که اندک اشتراکی را هم که در یک دنیای مجازی داشته ایم دیگر ندارم . پدرم همیشه میگفت همه پولها را در یک جا نگذارید تا اگر اتفاقی افتاد همه سرمایه اتان را از دست ندهید . من با احساسی که همه اش را برای تو سپرده کرده ام چه کنم ؟ تلخی یک رابطه وقتی است که همدیگر را باور نداشته باشیم . نه می توانم سپرده ام را پس گیرم و بروم نه میتوانم این همه آشفتگی را از خود ببینم . تو بگو چه کنم ؟ دیروز , امروز را در آینه فردایش دیده بودم . ندیده بودم ؟ نگفته بودم که بیراهه ای است و مقصدی نیست ؟ تو گوش نکردی , من چرا به خود ایمان نداشتم ؟ چرا ایمانم را به هوای عشق تو بر باد دادم ؟ امروز در مسیری خشک و سوزان تنها ایستاده ام . راهنمای این سفر دل را برد و رفت و من از دلتنگی این عشق فقط گریانم .

۶ اسفند ۸۶ ساعت ۱۹ و ۳۰ دقیقه شامگاه

(بدون عنوان)

--- — Mon, 25 Feb 2008 16:12:16 GMT

من بی رخ دوست بس غمینم

دلگیر و حزین و دل پریشم

من درپی عشق خسته هستم

این عشق کجا بود و ندیدم ؟

۶ اسفند ۸۶ ساعت ۱۹ و ۲۵ دقیقه غروب

(بدون عنوان)

--- — Mon, 25 Feb 2008 15:46:00 GMT

من با تو قرار نتوانم کرد

دل بی تو مرا رها نخواهد کرد

گر چهره من نیک تما شا بکنی

اشکی است که هر لحظه رها نتوان کرد

دل بی تو صبوری نتواند

دل با تو قرار هم نتوان کرد

اندر خم این کوچه بن بست

یارب تو بگو پس که چه باید کرد

۶ اسفند ۸۶ ساعت ۱۹ و ۲۰ دقیقه شامگاه