با تو خلوتی نداشتم جز یک دنیای خیالی بزرگ به وسعت همه خلقت . این دنیای بزرگ بدون تو خلوتگهی است اندوهگین . با تو در تمام این دنیای واقعی اشتراکی نداشتم و با اینکه میدانستم ، باور نداشتم . ولی اکنون باور کرده ام که اندک اشتراکی را هم که در یک دنیای مجازی داشته ایم دیگر ندارم . پدرم همیشه میگفت همه پولها را در یک جا نگذارید تا اگر اتفاقی افتاد همه سرمایه اتان را از دست ندهید . من با احساسی که همه اش را برای تو سپرده کرده ام چه کنم ؟ تلخی یک رابطه وقتی است که همدیگر را باور نداشته باشیم . نه می توانم سپرده ام را پس گیرم و بروم نه میتوانم این همه آشفتگی را از خود ببینم . تو بگو چه کنم ؟ دیروز , امروز را در آینه فردایش دیده بودم . ندیده بودم ؟ نگفته بودم که بیراهه ای است و مقصدی نیست ؟ تو گوش نکردی , من چرا به خود ایمان نداشتم ؟ چرا ایمانم را به هوای عشق تو بر باد دادم ؟ امروز در مسیری خشک و سوزان تنها ایستاده ام . راهنمای این سفر دل را برد و رفت و من از دلتنگی این عشق فقط گریانم .

۶ اسفند ۸۶ ساعت ۱۹ و ۳۰ دقیقه شامگاه

من بی رخ دوست بس غمینم

دلگیر و حزین و دل پریشم

من درپی عشق خسته هستم

این عشق کجا بود و ندیدم ؟

۶ اسفند ۸۶ ساعت ۱۹ و ۲۵ دقیقه غروب

من با تو قرار نتوانم کرد

دل بی تو مرا رها نخواهد کرد

گر چهره من نیک تما شا بکنی

اشکی است که هر لحظه رها نتوان کرد

دل بی تو صبوری نتواند

دل با تو قرار هم نتوان کرد

اندر خم این کوچه بن بست

یارب تو بگو پس که چه باید کرد

۶ اسفند ۸۶ ساعت ۱۹ و ۲۰ دقیقه شامگاه