گفته بودم چو بيائی چو بمانی
چو مرا يک لحظه از غم برهانی
چو لبم بوسه زده دست به مويم بكشانی
چو تنم تنگ در آغوش گرفته و ستائی
گفته بودم چو بمانی مرد اين خانه خالی
من تو را تا دم آخر بنوازم بستايم
به تمام آروزها برسانم برسانم
گفته بودم چو بيائی به هوای ديدنم
من تو راتنگ بگيرم به ميان سينه ام
بنوازم سر تو سينه تو صورت تو
من ببوسم لب تو آب شوم در تن تو
گفته بودم چوبيائی چو بمانی
چو شوی تو مرد اين خانه خالی
من شوم سوگلی نازوعزيزت
عشوه ريزت غمزه ساز دلفريبت
گفته بودم چو بيائی چو بخواهی
توشوی ساکن اين سينه خالی
توشوی محرم اين خواب خيالی
من شوم عاشق اين مرد فراری
۷/۸/۱۳۸۱

آمدی تا که ببينی زير اين سنگ قطور
آرزوهای جوانی را چه راحت خفته است
آمدی تا که ببينی زير اين خاک صبور
آدمی را بی کس و تنها چه راحت خفته است

آمدی ٫ آری بيا اينجا سرآغاز کجاست؟
اين بهشت است يا که دوزخ هردو اينجا خفته است
هم به خوبان هم به زشتان عاقبت مردن به جاست
ليک فکر مردن اندر ذهن دنيا مرده است
پائيز ۱۳۷۵

درسينه ام به وسعت همه دنيا عشق تو را جای داده ام
و اين وسعت دنيا اکنون قلب مرا می فشارد

۲۴/۸/۱۳۸۱

دلم تنگ است دلگيرم غمگينم
از اين هــم بازی تقـديـر دلگيرم
که اين هم بازی بد ناز
تمام لذت اين بازی پرناز را از ياد برده است ۰

 ۱۰/۸/۱۳۸۱